Messina…

Messina… mijn geboortestad. De stad waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. De stad die ik mooi achterliet en verpauperd terug vond. Wat een verschil in herinneringen, van toen ik 9 was en toen ik 23 was. Of misschien wel een verschil in perceptie. Eens was het namelijk echt een mooie en welvarende stad. Groen en goed onderhouden. Met een knus centrum, mooie stranden en een goedlopende haven. Nu is dat het nog steeds, maar het voelt als een mindere versie van wat het ooit is geweest en dat vind ik jammer. Sommigen spreken ook wel van vergane glorie en dat snap ik, maar voor wie de moeite neemt verder te kijken dan wat de eerste indruk je geeft, zal prettig verrast worden.

Messina is met zijn haven de poort van Sicilië voor wie van het vasteland aankomt. Het is niet te vergelijken met een haven als Rotterdam, maar bijzonder heb ik hem altijd wel gevonden. Het is een haven met schrille contrasten: je hebt er dure restaurants en hotels, maar prostituees en sjofele tentjes genoeg. Er meren vaak enorme cruise schepen aan, die een halte maken om hordes toeristen naar de kathedraal met het fascinerende klokkenspel te laten kijken. Messina is langgerekt en langs de kust gebouwd. Als er gigantisch cruiseschip aankomt, dan torent de bovenkant van het schip ver boven de huizen uit, wat prachtige foto’s oplevert. Het was ook een van de eerste dingen die ik deed toen ik weer voor het eerst in jaren weer aankwam in Messina. Een ritje maken naar de haven. De sfeer opsnuiven, een granita di caffe con panna e brioche etende, zittend bij een koffiebar op de Via Garibaldi. Daarvandaan kan je de imposante verschijning van die schepen die in de haven liggen en boven de gebouwen uittorenen goed zien. En ja, daarna ben ik naar de Dom gewandeld om om 12:00 het schouwspel te zien van de beroemde kerkklok.

Maar er is meer! Jawel. Daar gaat mijn lofzang ook over. Messina kan meer bieden. Je moet alleen weten naar wat je moet zoeken. Het verschilt elk jaar enorm, wat je er kan vinden. Want tenten openen en tenten sluiten. Winkels komen en winkels gaan, maar er gebeurt wel wat. Ondanks de slechte economie en het laffe toerisme in de stad, willen jongeren wel. En ze proberen wat. Dus moet ik me elk jaar als ik terug kom eerst onderdompelen in alle verhalen van vrienden over de nieuwe places-to-be. Inmiddels ben ik al even niet geweest door de komst van mijn dochter Luisa, dus ik ben hard bezig die informatie weer in te winnen. Maar er zijn ook een aantal oude en vertrouwde plekken, die mij altijd rust en vreugde bezorgen. Zo ontbijt ik standaard met een granita aan het strand, kijkend naar de zee en de bergen, ga ik graag naar een locale olie- en wijnmaker, lunch ik ergens een pasta alla Norma, haal ik een frisse neus in Natuurpark Madonie en eet ik op de weg terug een broodje “braciole”. Daarnaast zijn er tal van plekken, rondom de stad, die ik als kind vaak bezocht, zoals het vissersdorpje Torre Faro om vis te eten, een idyllisch dorpje wat hoger gelegen lag; Castanea Delle Furie om een ijsje te halen en Milazzo; om te flaneren op de boulevard.

Ik ga hard mijn best doen om al mijn kinderherinneringen op te halen en ze een naam te geven. Ze kritisch te bekijken en er navraag over doen, zodat ik ze met jullie kan delen. Om te kijken of het werkelijkheid of slechts perceptie was, dat de schoonheid en veelzijdigheid van Messina, echt de moeite waard is om gezien te hebben.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

1 × vijf =

Post comment